Байт харвааны "Цацралт" Клуб

Хүүхэд тэмцээнээс медаль авахгүй байсан ч оролцох нь яагаад маш чухал вэ?

Олон эцэг эхчүүд хүүхдээ тэмцээнд оруулахдаа “Медаль авах болов уу?”, “Түрүүлэх болов уу?” гэж хамгийн түрүүнд боддог. Энэ бол мэдээж ойлгомжтой зүйл. Гэхдээ спортод тэмцээний хамгийн том үнэ цэнэ нь дан ганц гялалзсан медаль байдаггүй.

Орчин үеийн спортын сэтгэл судлаачдын үзэж байгаагаар, заримдаа медальгүй буцсан тэмцээнүүд л хүүхдэд хамгийн том сургамж, амьдралын чухал дадлуудыг суулгаж өгдөг байна. Яагаад гэдгийг шинжлэх ухааны үндэслэлтэйгээр задалж харцгаая.

1. Тэмцээн бол бодит туршлагын талбар 

Бэлтгэл дээр сурсан зүйлээ хүүхэд тэмцээний талбай дээр л жинхэнэ утгаар нь мэдэрдэг. Өөр хүүхэдтэй өрсөлдөх, шүүгчийн дохио, үзэгчдийн уур амьсгал, онооны дарамт зэрэг нь бэлтгэлээс тэс өөр орчныг бүрдүүлдэг. Бэлтгэл дээр маш сайн харвадаг  хүүхэд тэмцээн дээр сандарч, алдаа гаргах нь хэвийн үзэгдэл. Харин энэ мэдрэмжтэйгээ нүүр тулж, бага багаар давж сурсан хүүхэд дараагийн удаа илүү тайван, ухаалаг өрсөлддөг  болно.

2. Ялагдал хүүхдийг сэтгэл зүйн хувьд "дархлаатай" болгодог.

Амьдрал дээр хүүхэд үргэлж түрүүлж, үргэлж ялж явахгүй. Станфордын Их Сургуулийн судлаачдын баталсан "Өсөлтийн сэтгэлгээ" (Growth Mindset)-ний онолоор, ялагдлыг зөвөөр хүлээж авах нь хүүхдийн тэсвэр хатуужлыг хамгийн сайн хөгжүүлдэг байна. Өнөөдөр медаль аваагүй хүүхэд:

Яагаад хожигдсоноо ойлгож сурна.

Өөрийгөө бусадтай биш, өчигдрийн өөртэйгөө харьцуулж сурна.

"Би чаддаггүй" биш, "Би юун дээр илүү сайжрах хэрэгтэй вэ?" гэж бодож эхэлдэг.

Энэ хандлага нь зөвхөн спортод биш, ирээдүйн ажил амьдралд нь маш том давуу тал болдог.

3. Багаар ажиллахын жинхэнэ үнэ цэнийг ойлгодог.  Тэмцээнд орсноор хүүхэд хамтрагчаа дэмжих, алдаа гаргасан найзаа буруутгахгүй байх, багийнхаа төлөө хариуцлага хүлээх, хамтдаа хожиж, хамтдаа ялагдах мэдрэмжийг гүнзгий ойлгодог. Спортын нийгэм судлалын (Sociology of Sport) судалгаанууд багийн спорт нь хүүхдийн нийгэмшихүй, харилцааны ур чадварт онцгой эерэг нөлөөтэйг баталдаг.

4. Өөртөө итгэх итгэл аажмаар суудаг.

Зарим хүүхэд анхны тэмцээндээ маш их сандарч, бүр талбайд гарахаасаа айдаг. Гэхдээ дараалсан тэмцээнүүдийн үр дүнд:

"Би ч бас чаддаг юм байна."

"Би өмнөхөөсөө айх нь багасжээ." гэх мэт эерэг дотоод ярианууд бий болж эхэлдэг.

Ийм жижиг өөрчлөлтүүд л өөртөө итгэх итгэлийн суурь болдог бөгөөд хүүхэд дотроо асар том дотоод ялалт байгуулсан байх боломжтой.

5. Зорилготой бэлтгэл хийх шалтгаан болдог. 

Тэмцээнд оролцсон хүүхэд дараагийн бэлтгэлээ маш тодорхой ойлголттойгоор хийдэг. Яагаад зөв техник чухал гэдгийг  өөрөө ухамсарлаж эхэлдэг. Өөрөөр хэлбэл, тэмцээн бол зүгээр нэг өрсөлдөөн биш, дараагийн өсөлтийн чиглэлийг зааж өгдөг "толь" юм.

6. Медаль бол ганц хэмжүүр биш. 

Зарим хүүхдийн хувьд энгэртээ зүүх медаль нь ялалт байдаг бол зарим хүүхдийн жинхэнэ ялалт нь:

Айдсаа давж талбайд гарах

Уйлахгүйгээр харвалтаа дуусгах

Анх удаа оноо авах 

Хожигдож байсан ч сүүлчийн минут секунд  дуустал тэмцэх байдаг.

Эдгээр ахиц дэвшил нь гартаа барих медаль шиг харагдахгүй ч, хүүхдийн дотоод төлөвшилд бол маш үнэ цэнэтэй ялалт юм.

7. Зөвхөн тамирчин биш, хүн болж төлөвшдөг. 

Спорт хүүхдэд зөвхөн техник заадаггүй.

Сахилга бат, хариуцлага, тэвчээр, бусдыг хүндлэх, сандарсан үед өөрийгөө удирдах чадваруудыг давхар суулгадаг. Америкийн Хүүхдийн Анагаах Ухааны Академийн тайланд дурдсанаар, спортоор тууштай хичээллэсэн хүүхдүүд насанд хүрсэн хойноо стрессийг даван туулах чадвар хамаагүй өндөр байдаг аж.

 Эцэст нь:

Хүүхэд тэмцээн бүрээс медаль авах албагүй. Гэхдээ тэмцээн болгоноос туршлага, хатуужил, өөртөө итгэх итгэл, багийн мэдрэмж, өсөх хүслийг өөртөө шингээж авдаг.

Өнөөдөр медальгүй буцсан хүүхэд маргааш илүү хүчтэй, илүү ухаалаг, илүү тэсвэртэй тамирчин болж эргэн ирдэг. Тиймээс хүүхдийн спортыг зөвхөн медалиар хэмжих биш, "миний хүүхэд хэрхэн өсөж хөгжиж байна вэ?" гэдэг өнцгөөс харах нь хамгийн чухал юм.